| nazwa naukowa i autor: |
Pyrus ussuriensis Maxim. |
| odmiana: |
|
| rodzina: | Rosaceae |
cechy  |
wymagania |
wysokość x szerokość
wzrost
płeć | 15 x ... m.
 |
strefa klimatyczna:
| usda 3-7
|
| zalety | wiatr | |
ocena jadalności
(0=niejadalne-5=pyszne) | 4 |
wilgoć:
struktura gleby: |   
     |
ocena właściwości leczniczych
(0=żadne-5=bardzo dobre) | 0 |
żyżność gleby:
odczyn gleby: |  
   |
| dalsze korzyści: | |
stanowisko: |   |
| wady | Miejsce rośliny w ogrodzie |
Znane ryzyka:
Nie ma znanego ryzyka. |  |
podwórko - stary sad
razem 2 szt. |
miesiące kiedy roślina ma: liście  |
I | II | III | IV | V | VI | VII | VIII | IX | X | XI | XII |
kwiaty  |
| | |  | | | | | | | | |
| dojrzałe owoce |
| | | | | | | |  | | | |
Źródła:
Większość danych w rubryce Opis i cechy pochodzi z portalu Plants For A Future (PFAF) Chris Marsh (Secretary), 9 Priory Park Road, Dawlish, Devon EX7 9LX.
Gdzie to możliwe, prezentowano własne obserwacje.
W przypadkach kiedy nie ma własnych doświadczeń (niedawno sadzone rośliny) ani danych z PFAF, sięgano po następujące źródła:
 Strona niderlandzkiej szkółki Halesia.
 Portal Atlas-roślin.pl, autorstwa Marka Snowarskiego.
(?) oznacza brak rzetelnych danych.
Ikonki oraz pomysł na grafikę: dawny portal Internetowa Baza Roślin - IBRO (domena wygasła w 2017 r.)
Informacja od dostawcy: Konieczko
Pyrus ussuriensis
Jest to gatunek gruszy pochodzący z północnej Japonii oraz z północno-wschodnich Chin i Korei. Jest ona tam bardzo pospolita i może dorastać do 15 m wysokości. U nas nie osiąga już tak dużych wymiarów, a ponadto występuje niezwykle rzadko, zwykle spotykana jest w ogrodach botanicznych lub jako roślina ozdobna uprawiana zwykle przez kolekcjonerów. Z kolei w USA grusza Ussuryjska jest wykorzystywana głównie jako podkładka zarówno w sadownictwie jak i w szkółkarstwie ozdobnym. Wynika to z tego względu iż grusza ussuryjska jest jednym z najbardziej odpornych na mróz i zarazę ogniową gatunków grusz. To średniej wielkości drzewo zazwyczaj przybiera formę kulistą lub delikatnie stożkową, jego pędy są żółtoszare, lekko omszone i cierniste.
Liście w trakcie sezonu, latem są ciemnozielone, jednak jesienią przebarwiają się na bardzo atrakcyjne czerwono purpurowe barwy, co jest dodatkowym walorem ozdobnym tego gatunku. Liście są stosunkowo duże, jajowate ale wydłużone i ostro zakończone, a na brzegach ząbkowane i szczeciniaste. Kwiaty są duże, pąki różowe, natomiast po rozwinięciu płatki kwiatów stają się śnieżnobiałe z czarnymi pręcikami w środku. Oprócz tego że cieszą oczy, wydzielają bardzo ładny zapach przyciągający liczne owady. Dojrzewające późną jesienią owoce są jadalne, aczkolwiek nie wszystkim odpowiada ich smak. W kształcie są gruszkowate lub kuliste, do 3,5 cm średnicy, okryte zielonożółtą skórką z czerwonym odcieniem. Grusza Ussuryjska preferuje gleby piaszczyste lub lekko gliniaste najlepiej o obojętnym pH, najlepszym stanowiskiem są dla niej miejsca słoneczne lub półcieniste.
|
|
|
Najnowsze zdjęcie (15-VII-2025)
2024Dwie sadzonki otrzymano dnia 11-III-2024 r. od dostawcy Konieczko.
Sadzono je na podwórko w starym sadzie w rządzie czarnych porzeczek. Obie sadzonki przyjęły się. Zachodnia sadzonka mierzyła w sierpniu 60 cm; wschodnia 90 cm. |